บล๊อคของใจ

ในบางครั้งก็มัวแต่เพลินกับทุ่งหญ้าที่แสนจะกว้างใหญ่
พอเอื้อมมือจะไปหยิบหรือฉกฉวยต้นหญ้าสักต้น
ก็อาจจะมีคนตัดหน้าไป หรือเรียกว่าช้าไปเสียแล้ว

บางครั้งก็ต้องใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตที่จะมองหาคู่แท้
โดยมิรู้ว่าจะเจอหรือไม่...

สุดยอดดด
คิดได้ไงเนี้ย..... ชอบจัง

หวัดดี...สำหรับข้อคิดที่ดีๆ ถ้าบังเอิญไปตรงกับชีวิตใครบางคนที่เป็นอยู่ ก็คงเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง แต่สิ่งที่แน่นอนที่สุดก็คือการหยุดให้ได้คิด ให้ได้รู้ถึง หลายๆอย่างที่เป็นไปในแนวทางเดียวกันนั้นจริงหรือ...ผมว่าบทเรียนในอดีตหรือข้อคิดอะไรก็แล้วแต่ที่มีไว้ให้เราได้เรียนรู้...ย่อมมีประโยชน์แอบแฝงอยู่ในบทหรือละครนั้นๆในมุมมองที่ไม่ได้แตกต่างกันมากมายในอดีต...ถ้าความคิดคนๆหนึ่งสามารถตัดสินหรือชี้ขาดคนอีกคนหนึ่งได้ แล้วก็ยังมีความคิดอีกมากมายที่คิดไปในแนวทางเดียวกันนั้นแล้ว...จำเป็นรึไม่ครับ ที่จะบอกหรือสรุปได้เลยว่า นี่คือสิ่งที่ถูกต้องและดีที่สุด...ถ้าโดยความคิดส่วนตัวแล้ว...มนุษย์เราหาความเป็นกลางให้ตัวเองได้น้อยมาก...ก็อย่างที่เห็นล่ะครับ...ถ้าคำตอบที่ได้เป็นแค่การอ้างอิงหรือสรุปจากอะไร หรือแค่เพียงต้องการในคำตอบ...ทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้วเด็กน้อยคนนั้นไม่รู้เลยว่า...นี่คือคำถามและมีคำตอบในตัวของมันเอง...ถามว่าด้วยวัยเวลานั้น...ตอนนั้นกับวันเวลาที่ผ่านมา...เด็กน้อยคนนั้นมีความรู้สึกว่าได้ศูนย์เสียหรือเสียใจไปกับสิ่งที่ไม่ได้ก้มลงไปเชยชมมันบ้างรึเปล่า...ส่วนตัวในความคิดผมแล้ว...จะเอาผลกระทบตรงไหนมาทำให้เกิดความรู้สึกตรงนั้นครับ...หรือแม้กระทั่งคำว่าเพื่อนหรือมิตรที่ควรจะได้บนความรู้สึกที่ดีนั้น...ถ้าจะให้เปรียบเทียบไปในความรู้สึกที่เกิดขึ้น...คงดีที่ระดับหนึ่ง...แต่ในช่วงหนึ่งของชีวิตในขณะที่มีลมหายใจอยู่..การเดินไปข้างหน้าก็คงไม่ได้แตกต่างจากคนอื่นเท่าไหร่..แต่ก็ใช่ว่าในขณะที่เดินไปแล้วก็หยิบฉวยไปทั่วหรือเพียงแค่คาดหวังให้ได้เจอในสิ่งที่ดีที่สุด..ทั้งๆที่...ถ้าวัดกันด้วยเหตุผลแล้ว...คำตอบมันไม่ใช่นิยาม8ชั้นเ2ขั้นตอนเลยก็ว่าได้...เพียงแต่เราหรือใครก็แล้วแต่...เคยให้มูลค่าหรือวัดผลความรู้สึกในสิ่งที่ตัวเองรับรู้มาตลอด...กับสิ่งที่เกิดขึ้นและผ่านมามากมาย...จะสรุปได้เลย ใช่ไหมว่าสิ่งที่ได้ยินสิ่งที่รู้มา นี่คือคำตอบที่ถูกต้องและดีที่สุดบนมุมมองของคนส่วนใหญ่...ในขณะที่หลายๆคนก็รู้ว่ามันไม่ง่ายเลยกับการตัดสินคนบนความรู้สึกของอีกคน...ในการชี้ชัดว่า..................ช่องว่างคือปริศนาก้อนโตที่แล้วแต่มุมมองของความรู้สึกแต่ล่ะคนที่ต้องการเติมให้สมบูรณ์...ถ้ามองแบบน้ำเน่าก็คงไม่ต่างไปจากละครส่วนหนึ่งของการดำรงค์ชีวิต...แต่ถ้าจะเปลี่ยนบทเปลี่ยนเวลาหาฉากในการแสดงใหม่หรือแม้กระทั่งจะต้องเปลี่ยนบทผู้เล่นก็ตาม...ลองเปลี่ยนมุมมองดูก่อนดีไหมครับ...ไม่ต้องเปลี่ยนอะไรมากมายเพื่อต้องการให้ตอนจบดูดี...ถึงจะไม่ได้เป็นไปตามสิ่ที่กำกับคาดหวังก็ตาม.....แต่สิ่งที่ผมมั่นใจในความคิด...ตัวบวกย่อมมีมากกว่าตัวลบแน่นอน...ดอกไม้ก็คือดอกไม้...ความงามของตัวมันเองย่อมมีให้เชยชมตลอด...ถ้าเราไม่เด็ดมันมาก่อนที่จะมีผู้คนอีกมากมายที่จะเชยชม...อย่าแค่เพียงคิด...และปิดกั้นความเป็นจริง...ความชัดเจนในคำตอบก็ไม่ต้องคอยให้คนมาเติมหาให้มากมายให้สมบูรณ์หรือคอยเติมใส่...........หาตอนจบไม่ได้...ไม่เป็นไรครับ แต่ถ้าต้องฝืนบนความเป็นจริงในชีวิตที่มีอยู่แล้วไร้ความสุขหรือสีสรร...คุ้มแล้วเหรอครับ...ตายพอดีเสียดายถ้าโพสไม่ได้หรือไม่ผ่าน...ต้องมีเว็ปด้วยรึ...อิอิ