บล๊อคของใจ

เหตุการณ์ครั้งแรกนี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 เมษายน 2551.......

ณ สนามบินประเทศไตัหวัน เวลา 17.30 น. ซึ่งเป็นเวลาที่เจ้าหน้าที่ประกาศเรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่องบิน ผู้โดยสารก็กรูกันเดินไปเข้าแถวเพื่อขึ้นเครื่อง เมื่อผู้โดยสารได้นั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย นั่งคอยเวลาที่เครื่องจะเคลื่อนล้อ นั่งคอยไปเวลาก็เดินไปพอสมควร (นานพอสมควร) ทำให้เกิดสงสัยว่าทำไม่ยัง ไม่เคลื่อนล้อหว่า.. หรือผู้โดยสารยังไม่เรียบร้อย

ประจวบเหมาะที่ว่าคนนั่งข้างของฉัน เป็นสจ๊วต ซึ่งวันนั้นเป็นวันพักผ่อนของเขา กำลังจะเดินทางกลับเมืองไทย เที่ยวบินเดียวกันพอดี ฉันเห็นว่าได้มีแอร์ฯ เข้ามากระซิบกับเขา และเห็นเขาเดินออกไป ประกาศเป็นภาษาไทย ให้กับผู้โดยสารที่เป็นคนไทยฟัง ซึ่งจับใจความไ่ม่ได้เพราะเสียงเบามาก แต่เมื่อเขากลับเข้ามานั่งที่ เรียบร้อย เรียบร้อย ฉันก็ลองถามเขาว่า "เกิดอะไรขึ้นเหรอ" เขาตอบกลับมาว่า "เครื่องบินมีปัญหา มีน้ำมันรั่วออกจากปีก คงต้องใช้เวลานานในการซ่อมแซม"

ยังไม่ทันขาดคำ ได้มีการประกาศว่าให้ผู้โดยสารลงจากเครื่องบิน เพื่อจะได้ทำการซ่อมแซมต่อไป

ในระหว่างเวลาในการรอคอย ฉันทำได้แค่เดินไป-เดินมา เดินขึ้น-เดินลง อยู่ในบริเวณนั้น และมีการประกาศ เลื่อนเวลาออกไปเรื่อยๆ ตั้งแต่เวลา 17.30 น. จนถึง 21.30 น. ถึงได้เสร็จและออกเิดินทาง กลับประเทศไทย ทำใหถึงประเทศไทยใกล้เวลาเกือบจะวันใหม่แล้ว

เฮ้อ!! นี่แหละคือประสบการณ์ครั้งแรกของฉัน การที่เครื่องบินล่าช้าในการเดินทาง ซึ่งกำหนดการถึงประเทศไทย จะต้องถึงเวลา 22.00 น. โดยประมาณ กลายเป็นว่าถึงประเทศไทยเวลา เกือบ 02.00 ของอีกวัน

ไม่รู้ว่ามีใครคิดเป็นอย่างอื่นบ้างม๊ะเนียะ อิอิ